Elementów, które pozwalają władzom Mszczonowa przyciągać inwestorów jest kilka. Po pierwsze bardzo dobra lokalizacja - Mszczonów leży na przecięciu ważnych tras drogowych i kolejowych oraz w odległości 30 minut jazdy od portu lotniczego na Okęciu. Po drugie w Mszczonowie, od początku wolnej Polski władzy nie zdołała przejąć żadna partia polityczna. Jak mówi Burmistrz: “W Mszczonowie, radni i urzędnicy zajmują się gospodarką a nie polityką”. Trzecim elementem układanki są inwestycje infrastrukturalne. Miasto jest zgazyfikowane, posiada sprawną sieć energetyczną, ujęcie wody z możliwą do wykorzystania nadwyżką oraz inwestuje w geotermię.

Wydawałoby się to wszystko oczywiste i banalne, ale ze świecą szukać samorządowców, którzy odkryli wszystkie trzy części tej układanki.

Mszczonów jest szczególnie bliski memu sercu, gdyż dużo lepiej działa na rzecz interesów Łodzi niż Urząd Miasta Łodzi - lobbuje w stolicy za ulokowaniem głównego polskiego lotniska, które musi powstać ze względu na niewydolność i niemożność rozbudowy Okęcia, właśnie w okolicach Mszczonowa czyli godzinę drogi samochodem od Łodzi.

Świetną inicjatywą wykazało się muzeum w Yorku (UK), puste wystawy sklepowe - tymczasowo mamy nadzieję - zastępując winylowymi wydrukami prac artystów. Prace pokazane w pustych witrynach to finał konkursu prowadzonego w sieci. Doskonały pomysł wyjścia poza mury muzeum, ożywcze i budujące, tymbardziej że przyczyną jest recesja.

Nie sądzę, żeby któryś z nich śledził tego bloga, gdyż po pierwsze ich szanse w Konkursie Innowator oscylują w okolicach zera, przy tendencji spadkowej rzecz jasna, a po drugie w ogóle wyglądają na średnio zainteresowanych tematyką samorządu, z wyjątkiem comiesięcznych płatności z miejskiej kasy. Obserwując pogłębiający się kryzys Łodzi z zazdrością spoglądam na inne polskie miasta. W kilku najbliższych wpisach chciałbym się z Państwem podzielić kilkoma, moim zdaniem najbardziej jaskrawymi, przykładami dobrego zarządzania w samorządzie. Zacznijmy od Rzeszowa i rządzącego miastem prezydenta Ferenca.

Według sondażu 83% mieszkańców Rzeszowa zwróciło uwagę na fakt, że w ich mieście przez ostatnie dwa lata poprawił się stan czystości. Jeśli lokalna społeczność jest zgodna w pozytywnej ocenie działań miejskich urzędników wydawać by się mogło, że musiały być one wręcz genialne i innowacyjne na skalę światową. A wcale tak nie było. Rzeszowscy włodarze skorzystali z najprostszych i najtańszych rozwiązań.

Z dużą ilością niedopałków na ulicy wygrali regularnym rozstawieniem koszy na śmieci. Graficiarzy pokonali metodą “zero tolerancji” - Strażnicy Miejscy otrzymują premię za złapanie graficiarza na gorącym uczynku, natomiast właściciele kamienic, którzy ściennych bazgrołów nie zamalowują dostają mandaty. Każdy posiadacz kamienicy musi mieć także podpisaną umowę o wywóz śmieci. Ci, którzy współpracują z Prezydentem Rzeszowa i jego urzędnikami dostają oficjalne pochwały, wręczane w błysku fleszy w Urzędzie. Oporni są piętnowani w lokalnej prasie.

Gdy w centrum miasta inwestor planuje remontować budynek prezydent Ferenc umawia się z nim aby najpierw w ekspresowym tempie odnowił elewację frontową a potem spokojnie remontował tył i wnętrze. W ten sposób remonty na starówce trwają krótko zamiast ciągnąć się latami.

Metodą na czystość w mieście jest więc mieszanka prostych środków i osobowości włodarza. Prezydent Ferenc, ze swoją maksymą “robotę trzeba robić” nie siedzi tylko za biurkiem. Często sprawdza co dzieje się “w terenie” - jak idą prace budowlane, czy przedsiębiorstwo odpowiedzialne za oczyszczanie miasta wywiązało się ze swoich zadań po burzy itd. Rezultatem tych działań jest to, co najbardziej w samorządzie istotne - zadowolenie obywateli.

Bardzo ciekawy jest sam mechanizm, gdzie automatycznie za posła, który z jakiś przyczyn nie może pełnić swojej funkcji do Sejmu wchodzi kolejny przedstawiciel listy. Skoro wybory zdecydowali się nie udzielić takiej osobie mandatu zaufania w wyborach to decyzja przyznania go ustawowo wydaje mi się niezrozumiała.  Mechanizm ten w przypadku o którym pisze, a więc przechodzenia wybrańców narodu z władz samorządowych do ław poselskich wydaje się wręcz przeczyć woli wyborców. Nie wybrali oni tych ludzi do Sejmu, ale wybrali do władz samorządowych, tam wskazując im pole do działania. W Polsce ustawodawca jednak “wie lepiej”. Jak zwykle. Sprawę dałoby się oczywiście łatwo rozwiązać wzorując się na konstrukcji takiej procedury w Senacie, gdzie konieczne są wybory uzupełniające, co jest tym bardziej uzasadnione, że w Polsce wyborcy dość szybko zmieniają zdanie i po roku kadencji Sejmu chętnie zmieniliby swoje preferencje.

Zostawmy jednak na chwile kwestie ustrojowe i zwróćmy uwagę na inną rzecz. Otóż ciekawi mnie czy świeżo upieczeni posłowie, którzy porzucają karierę samorządowców będą pamiętali o przyświecających im dotąd ideach decentralizacji zasiadając w sejmowych ławach. Sporo w tym temacie jest jeszcze przecież do zrobienia. Warto zwrócić na to uwagę, gdyż może to być bardzo dobry wyznacznik jakości naszych polityków - tego czy traktują nas, składając obietnice chociaż trochę poważniej niż robiły to poprzednie ekipy spod znaku SLD czy AWS.